“Hoi Jacqueline, we hebben misschien een thuisinzet voor je. Komt dit jou uit?”
Al tijdens mijn sollicitatiegesprek in het hospice gaf ik aan dat ik op den duur graag terminaal zieke mensen thuis wil bezoeken. Om daar naartoe te groeien, spraken we af dat ik eerst een periode in het hospice zou gaan werken. Zo raakte ik vertrouwd met ernstig zieke mensen en de zorg en aandacht die we hen als vrijwilligers kunnen geven.
Ik volgde een training voor hospice-vrijwilligers en deed de vervolgcursus ‘Afstemmen op de ander’. Tegelijkertijd werkte ik 2 jaar lang wekelijks een dienst in het hospice. Ik voelde hoe het verrijken van het leven van een ander mens mijn leven enorm verrijkte.
Mijn 1e thuisinzet
Ik word gebeld door de coördinator van het hospice met de vraag of ik klaar ben voor mijn 1e thuisinzet. Ik antwoord:
“Ja, dit komt mij uit. Maar ik vind het toch ineens wel spannend om iemand thuis te bezoeken hoor”.
De coördinator vertelt mij dat de thuisinzet gaat om een meneer van 54 jaar, die zojuist uit het ziekenhuis is gekomen. Ze vertelt wat dingen over Wim. Over zijn passie voor muziek, voor American Football en voor een specifiek stoer automerk. En over Wim zijn werk en een mooie functie bij een internationaal bedrijf. Ook hoor ik het verhaal over de 2 katten waarmee hij samenwoont en over zijn betrokken familieleden en zijn sociale netwerk. De coördinator vertelt hoe belangrijk dit alles voor hem is. De coördinator meldt ook dat Wim op een plekje in het hospice wacht. En dat hij tot die tijd thuis verzorgd wil worden.
Wim en zijn katten (Texi en Patriot) worden, sinds Wim ziek is, met liefde en volle overgave verzorgd door zijn zus en haar gezin met 2 jonge kinderen. De huisarts en thuiszorg zijn betrokken bij de medische zorg voor Wim. En 2 lieve buurvrouwen bekommeren zich ook om Wim en zijn schattige huisdiertjes.
Vervolgens zegt de coördinator: “Voor de zorg voor Wim wil ik ook vrijwilliger Isolde benaderen, zodat jullie een team kunnen vormen. Wat vind je daarvan?”.
Ik ben blij verrast, want Isolde ken ik heel toevallig van 25 jaar geleden. Onze kinderen gingen naar dezelfde leuke basisschool en dus traden Isolde en ik samen op tijdens Ouders voor Kinderen. Ook zongen we in het Basisschoolkoor, we knutselden erop los en we stonden geregeld gezellig de kletsen op het schoolplein.
Ik reageer enthousiast op de vraag van de coördinator en zo maken Isolde en ik samen kennis met Wim, Texi en Patriot. Ik vind het waardevol om dit samen met Isolde te kunnen doen en samen uit te vinden hoe we Wim kunnen bijstaan in de laatste fase van zijn leven.
In de 2 weken die volgen, gaan Isolde en ik beurtelings naar Wim en zijn katten toe. Voor een praatje, lunch en thee met dappere Wim en voor een aai en brokjes voor de lieve kattenbeestjes. Langer duurde het helaas niet. Twee weken geleden maakten Isolde en ik samen kennis met Wim en nu gaan we samen afscheid nemen.
Wim is thuis opgebaard. We zitten naast zijn bed. Kater Patriot loopt onrustig rond. Poes Texi springt op het bed en loopt over haar levenloze baasje richting zijn hoofd. Texi neemt plaats op de borstkas van Wim en gaat met haar snuitje heel dichtbij zijn gezicht bekijken. Wat nu?
Tranen
Naschrift: Texi ging bij Isolde wonen en Patriot woont bij mij.
Door Jacqueline van Rijn (vrijwilliger hospice en thuis)